Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Ενας χρόνος... χαλλαρά!
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, από τη δημιουργία του Χαλλαρά... Ήταν 2 Ιουνίου του 2009, όταν έγινε η πρώτη ανάρτηση. Την πλάκα μας κάναμε και τότε, την πλάκα μας εξακολουθούμε να κάνουμε και τώρα. Εκφραζόμαστε, μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μας ή κάτι περίεργο/αστείο που είδαμε/ακούσαμε, σχολιάζουμε την επικαιρότητα και την καθημερινότητα, παρουσιάζουμε καλλιτέχνες και τραγούδια που "ανακαλύψαμε", ταινίες που είδαμε, ανταλλάσσουμε απόψεις... Είπαμε, είναι σαν να βγαίνουμε για έναν καφέ με φίλους, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είστε όλοι εσείς που επισκέπτεστε καθημερινά το μπλογκ, περνάτε για ένα "γεια" ή ρίχνετε μια κλεφτή ματιά... Άλλες φορές θα είστε 30, άλλες 60, άλλες 260... Μικρή σημασία έχει... Αυτό που μετράει, είναι να εκφραζόμαστε. Σημασία έχει να βγάλεις κάτι από μέσα σου και να το μοιραστείς με κάποιον. Είτε το μοιραστείς με έναν, είτε με χίλιους, εσύ το έχεις βγάλει από μέσα σου...
Προσωπικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά που τις πρώτες μέρες έγραφαν στο Χαλλαρά και το βοήθησαν να σταθεί στα πόδια του. Την Iris, τον Kteo, τον Κουκίν, την Dora... Ευχαριστώ, επίσης, όλους όσους στέλνουν κατά καιρούς βίντεο, φωτογραφίες κτλ, για να δημοσιευτούν στο blog. Και φυσικά, ευχαριστώ όλους τους... χαλλαρούς επισκέπτες, φίλους και μη...
ΥΓ: Αρχικά, σκέφτηκα να κάνω ένα... best of, με μερικές από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις μέχρι σήμερα. Διαπίστωσα, όμως, ότι είναι τόσες πολλές, που θα έχανα την μπάλα. Ίσως στα επόμενα γενέθλια... ;-)
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Τα πάντα όλα...
Η ιδέα για τη δημιουργία του συγκεκριμένου blog γεννήθηκε τον περασμένο Μάρτιο. Επειδή, όμως, στη Θεσσαλονίκη τα πάντα κυλούν με χαλλαρούς ρυθμούς, το ιστολόγιο παίρνει σάρκα και οστά μόλις σήμερα. Εξ ου και η ονομασία…
Θέμα… δεν υπάρχει. Αναφερόμαστε σε οτιδήποτε μας έχει κεντρίσει την προσοχή, μας έχει εκνευρίσει, μας έχει κάνει να γελάσουμε... Σε οτιδήποτε θεωρούμε ότι αξίζει να μοιραστούμε με τους φίλους μας... Όπως ακριβώς συμβαίνει σε έναν δίωρο –συχνά και τρίωρο- καφέ στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια του οποίου αρχίζεις να μιλάς για το τελευταίο ρεπορτάζ του Κούλογλου, δευτερόλεπτα αργότερα αναφέρεσαι με ενθουσιασμό σε κάποιο «συγκλονιστικό» θέμα στην εκπομπή της Λαμπίρη και, αφού έχεις αναφερθεί για πολλοστή φορά στην αέναη κόντρα ΠΑΟΚ – Άρη, καταλήγεις να σχολιάζεις την κοπελίτσα στο απέναντι τραπέζι, αλλά και να αναρωτιέσαι… πόσα κιλά ενδέχεται να σηκώνει το «θηριάκι» που κάθεται μαζί της…
