Δεν έχει περάσει ούτε μία ώρα από τη στιγμή που έμαθα τα μαντάτα και ομολογώ πως δυσκολεύομαι να γράψω για την απώλεια του Θανάση Βέγγου. Αισθάνομαι ένα περίεργο μούδιασμα στο κεφάλι και έναν ενοχλητικό κόμπο στο λαιμό... Τι να πω; Ότι ήταν σπουδαίος ηθοποιός και ακόμη σπουδαιότερος άνθρωπος; Να αναφερθώ στο ταλέντο του ή εξάρω το ήθος, την αξιοπρέπεια και την ταπεινότητά του; Μάλλον περιττό είναι... Οπότε, τον αποχαιρετώ με μερικά βίντεο με αξέχαστες ερμηνείες και ατάκες που μας έχει χαρίσει...
Κάθισα προχθές να δω σε dvd το "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα". Λίγο η νοσταλγία και η αγάπη για τις cult ταινιές του '80 και λίγο η απορία, με έκαναν να νοικιάσω την ταινία. Λάθος... Μέγα λάθος...
Όποιος έχει δει την ταινία ή ένα μέρος αυτής -προσωπικά, δεν κατάφερα να δω περισσότερα από 15 λεπτά- καταλαβαίνει για τι ακριβώς μιλάω. Όποιος δεν την έχει δει, μπορεί να αισθανθεί τυχερός και ανακουφισμένος, γιατί τη συγκεκριμένη ταινία δεν αξίζει όχι απλά να δώσεις 8-9 ευρώ για να τη δεις στο σινεμά ή 2 ευρώ για να τη νοικιάσεις από το dvd club, αλλά ούτε καν να χαραμίσεις 3-4 λεπτά από τη ζωή σου για να τη βρεις και να την κατεβάσεις από κάποιο torrent site!
Το μοναδικό που άξιζε στα πρώτα 15 λεπτα της ταινίας, τα οποία είδα ξεφυσώντας και μουρμουρίζοντας, ήταν κάποιες σκηνές από τις παλιές ταινίες. Άντε, και η πληθωρική παρουσία της... ξανθιάς Νένας Χρονοπούλου.
Κατά τα άλλα; Ανύπαρκτο σενάριο, ερμηνείες που κάνουν τους πρωταγωνιστές στις "Οικογενειακές Ιστορίες" του Alpha να μοιάζουν με οσκαρικούς ηθοποιούς, σκηνοθεσία που θυμίζει ερασιτεχνική λήψη από κινητό και εμμονή με τις διαφημίσεις. Η τελευταία είναι τόσο χτυπητή και προφανής, που και ένα μικρό παιδί αντιλαμβάνεται κατευθείαν, ότι η συγκεκριμένη ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά και μόνο για τους χορηγούς. Γίνεται, όμως, τόσο χοντροκομμένα, που μάλλον ζημιά κάνει στους διαφημιζόμενους, παρά καλό...
Πάντως, αυτή η σύντομη παρακολούθηση της ταινίας με έκανε και ελαφρώς πιο... σοφό. Γνωρίζω, πλέον, ότι όσες ταινίες και να δω τα επόμενα χρόνια, υπάρχει μία σταθερή άποψη που είναι μάλλον αδύνατο να αλλάξει... Το "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα" του 2010 είναι η χειρότερη ταινία στην ιστορία του ελληνικού έθνους. True story...
Δεν είναι η ταινία που θα προσθέσεις στο Top10 σου, ούτε κάποια που θα σε αφήσει αδιάφορο. Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις...
Αν θέλεις ένα ψαγμένο έργο, με βαθύτερα νοήματα, έντονα συναισθήματα και οσκαρικές ερμηνείες, μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις τη συγκεκριμένη ανάρτηση και να βάλεις στο dvd σου κάποιο από τα... χρώματα του Κισλόφσκι.
Αν, όμως, αναζητάς δράση, εφέ, εικόνα που να θυμίζει ως ένα βαθμό κόμικ -όχι ακριβώς όπως το Sin City και το 300, αλλά με περισσότερη ατμόσφαιρα videogame-, σκηνοθεσία με αρκετά στοιχεία Ροντρίγκες και ανεβαστικές μουσικάρες, τότε... εδώ είσαι! Αν, μάλιστα, είσαι και... αγοράκι, τότε οι κοντές φουστίτσες και η γενικότερα αισθησιακή ατμόσφαιρα της ταινίας θα σου δώσουν ένα επιπλέον κίνητρο για να σπεύσεις στο σινεμά.
Εν κατακλείδι, το Suckerpunch μεταφράζεται -τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- ως pure entertainment. Αν το δεις συνειδητοποιημένα, θα περάσεις δύο απολαυστικές ωρίτσες στο σινεμά και θα γουστάρεις. Αν όχι, καλύτερα να αράξεις σπίτι και να αναζητήσεις στην ταινιοθήκη σου καμιά ξεχασμένη ταινία του Αλμοδοβάρ, για να μη με κράζεις αργότερα...
Σπουδαίοι ηθοποιοί, καλές ερμηνείες, αλλά βαρετή, άνευρη και κουραστική ταινία... Το μόνο που ίσως αξίζει, αν είσαι άνδρας, είναι οι σκηνές με τη σούπερ σέξι Μίλα Γιόβοβιτς. Αν, πάλι, είσαι γυναίκα...
Το τρέιλερ, πάντως, φαίνεται συμπαθητικό. Αλλά όπως λέει και γνωστή διαφήμιση εταιρείας στοιχημάτων, "μην τσιμπάαας..."
Πρώτα το From Dusk Till Dawn, κατόπιν το Planet Terror του Grindhouse και τώρα το Machete. Cult, cult, cult, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της ταινίας. Και ναι, πλέον δυσκολεύομαι να απαντήσω στην ερώτηση "ποιος είναι πιο psycho σκηνοθέτης, ο Ταραντίνο ή το φιλαράκι του ο Ροντρίγκες"...
Όταν ακούμε τη λέξη "Σουηδέζα", αυτομάτως το μυαλό μας πηγαίνει σε μια ξανθιά με μπικίνι. Και αν όχι με μπικίνι, σίγουρα δίμετρη και με γαλανά μάτια. Με αυτό το στερεότυπο μας έχουν μεγαλώσει, αυτή η σκέψη έρχεται στο μυαλό μας υποσυνείδητα.
Η πρωταγωνίστρια του "Millenium", ωστόσο, μόνο ως "κλασική Σουηδέζα" δεν μπορεί να χαρακτηριστεί... Μελαχρινή, πανκ, με τατουάζ σε όλο το σώμα και σκουλαρίκια στη μύτη, αντισυμβατική, αγέλαστη, ιδιοφυής, "ξεχωριστή", κλέβει την παράσταση σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τριλογία.
Το έργο αποτελείται από τρεις ταινίες, όσα και τα βιβλία του Στιγκ Λάρσον, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών, πριν αυτά εκδοθούν:
1. Το κορίτσι με το τατουάζ
2. Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά
3. Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας
Η ιστορία, ειδικά της πρώτης ταινίας, θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας από την αρχή ως το τέλος, αφού έχει... τα πάντα: δράση, μυστήριο, ίντριγκα, σεξ και βία. Οι άλλες δύο ταινίες ίσως υστερούν σε σχέση με την πρώτη (σ.σ. έχουν άλλο σκηνοθέτη), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ενδιαφέρουσες. Σε γενικές γραμμές, το "Millenium" είναι μία αξιόλογη πρόταση για όλους τους σινεφίλ και όχι μόνο τους... ψαγμένους.
Τούρκος σκηνοθέτης + Έλληνας πρωταγωνιστής + γερμανική παραγωγή = ;;;
Στο πρώτο άκουσμα, η εξίσωση ακούγεται "κάπως". Από μόνη της, όμως, είναι αρκετή για να τραβήξει την προσοχή μας.
Μολονότι δε διεκδικεί όσκαρ πρωτοτυπίας, πρόκειται για μία ωραία κωμωδία, που βλέπεται πολύ ευχάριστα, ειδικά από έναν Έλληνα. Όπως και να το κάνουμε, κάποια κλισέ στον τρόπο που παρουσιάζεται ο "Ελληνάρας" πάντα μας συγκινούν και μας κάνουν να γελάσουμε και να αισθανθούμε οικεία.
Ως προς το τελευταίο, βεβαίως, σημαντικό ρόλο παίζει και η μουσική επένδυση της ταινίας. Αν ακούσετε μία περίεργη μίξη της Φραγκοσυριανής, μη σπάτε το κεφάλι μας να θυμηθείτε πού την έχετε ξανακούσει. Είναι των Locomondo, ενώ κάποια άλλα κομμάτια που ακούγονται στη διάρκεια του έργου δεν είναι ελληνικά, αλλά του Shantel (Disco Partizani).
Και μόνο στο άκουσμα της φράσης "βουλγάρικη ταινία", οι περισσότεροι θα ξινίσουν τα μούτρα ή θα γελάσουν ειρωνικά. Το "Zift", όμως, δεν είναι απλώς μία βουλγάρικη ταινία. Είναι το έργο που θα σε κάνει να δεις με τελείως διαφορετικό μάτι τον κινηματογράφο της γειτονικής χώρας και μία ταινία που δύσκολα θα περάσει απαρατήρητη, ακόμη και αν τελικά δε σου αρέσει...
Ενδιαφέρουσα ιστορία, εξαιρετική σκηνοθεσία με στοιχεία που σε κάποιες περιπτώσεις θυμίζουν Ταραντίνο και σε κάποιες άλλες τα σκίτσα του Φρανκ Μίλερ, μοναδική ατμόσφαιρα, δράση, πάθος, ό,τι να 'ναι καταστάσεις, έξυπνο χιούμορ και πολλή τρέλα περιλαμβάνει το "μενού" στη βραβευμένη ταινία του Jarov Gardev. Αν θέλετε να δείτε κάτι διαφορετικό και να ξεφύγετε λίγο από τις αμερικανιές που μας κατακλύζουν, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Περισσότερα για την ταινία μπορείτε να βρείτε στη σχετική σελίδα του imdb, αλλά και στην επίσημη ιστοσελίδα της.
Το τρέιλερ:
***Για την ιστορία, Zift στα βουλγάρικα σημαίνει άσφαλτος, αλλά και σκατά...
Δεν υπήρξε ποτέ το πρώτο όνομα. Κατάφερε όμως να λάμψει και να γίνει ιδιαίτερα αγαπητός παίζοντας Β' ρόλους στη "χρυσή" εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, κατόρθωμα ακόμη πιο δύσκολο. Ο Αλέκος Τζανετάκος ήταν, είναι και θα είναι -όσο υπάρχουν αυτές οι ταινίες- ένας μεγάλος ηθοποιός...
Βλέποντας τη 3D έκδοση της ταινίας "Αvatar" αντιλαμβάνεσαι γιατί ο κινηματογράφος θεωρείται η 7η τέχνη... Είναι τέτοια η πανδαισία εικόνων, χρωμάτων, εφέ, που αυτομάτως η παρακολούθηση του έργου μετατρέπεται από απλή ψυχαγωγία σε μοναδική, αξέχαστη εμπειρία. Το παραμυθάκι είναι αρκετά ενδιαφέρον και, μολονότι... αμερικανίζει λιγάκι σε αρκετά σημεία, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή ως το τέλος. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν το έχει δει. Στη real 3D έκδοση εννοείται...
"Η πιο τρομακτική ταινία της χρονιάς" Προφανώς το λένε, επειδή ξέρουν ότι δε γίνεται να κάνεις συγκρίσεις με τις υπόλοιπες ταινίες του 2009 (το ταινιάκι είναι γυρισμένο το 2007)...
"Η πιο τρομακτική ιστορία φαντασμάτων του 2007"; Προφανώς, δε θα είχαν βγει άλλες εκείνη τη χρονιά...
"Μην το δείτε μόνος σας" Μπορεί να πεθάνετε από βαρεμάρα...
"Είδα την ταινία και δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ" Προφανώς, επειδή ακόμη κλαις τα 9,5 ευρώ σου και επειδή αντιλαμβάνεσαι ότι σπατάλησες 86 λεπτά της ζωής σου...
Με μία πρόχειρη αναζήτηση στο google, θα βρείτε κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- θετικά σχόλια για τη συγκεκριμένη ταινία. Μάλιστα, έχει γεμίσει ο τόπος από άτομα που... δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ, επειδή η ταινία ήταν τόοοοοσο τρομακτική.
Όλοι όσοι ήταν στην ίδια αίθουσα με μένα, πάντως, έφυγαν αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που επέλεξαν τη συγκεκριμένη ταινία. Οι "τρομακτικές" σκηνές ήταν ελάχιστες (αν προσέξει κανείς προσεκτικά το trailer, θα διαπιστώσει (στο 1:19) ότι, την ώρα που πετάγεται τρομαγμένη μία κοπελίτσα, οι μπροστινοί έχουν λυθεί στα γέλια) και το σενάριο απολύτως προβλέψιμο. Η αλήθεια είναι ότι κι εμείς περισσότερο γελάσαμε -στα τελευταία λεπτά δεν αντέξαμε άλλο και το χασμουρητό μας μετατράπηκε σε νευρικό γέλιο-. Για... τρόμο, ούτε λόγος να γίνεται.
ΥΓ1: Άλλο κακό να μη μας βρει...
ΥΓ2: Αυτό το... ανέκδοτο με το imdb έχει καταντήσει τελείως κακόγουστο πλέον. Άκου 7,2!!!
Μεταξύ των -μάλλον αδιάφορων- αναμετρήσεων στο σημερινό πρόγραμμα του αγγλικού Λιγκ Καπ βρίσκεται και αυτή της Γουέστ Χαμ με τη Μίλγουολ. Αν η αντίδρασή σας στο άκουσμα της είδησης είναι ένα απλό "Ε, και...;", τότε είναι βέβαιο ότι δεν έχετε δει την παρακάτω ταινία...
Δεν ξέρω τι είχε κατά νου ο Μάικλ Μαν, όταν αποφάσιζε να σκηνοθετήσει το Public Enemies. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης ευτύχησε να πάρει στα χέρια του ένα πραγματικό διαμάντι, μία ιδιαίτερη, ξεχωριστή και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία, αυτήν του διαβόητου κλέφτη τραπεζών, του... Αμερικανού Παλαιοκώστα, Τζόνι Ντίλιτζερ. Αντί να αναδείξει αυτό το διαμάντι και να το αναγάγει σε ένα κινηματογραφικό κόσμημα, όμως, ο -obviously not the- Μαν το μετέτρεψε σε άνθρακα...
Χωρίς ίχνος υπερβολής, ο 56χρονος σκηνοθέτης τα έκανε μούσκεμα. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις... Από τις αδικαιολόγητα και άγαρμπα απότομες εναλλαγές σκηνών; Από το κουραστικό πήγαινε-έλα από τα μακρινά πλάνα σε κοντινά και τούμπαλιν; Από το υπερβολικό μελό και την έλλειψη αληθοφάνειας σε αρκετά σημεία της ταινίας; Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που ο Ντίλιτζερ βρίσκεται ανάμεσα σε δεκάδες αστυνομικούς, αλλά κανείς δεν τον προσέχει, ακόμη και την ώρα που το περιπολικό με την καλή του απομακρύνεται και αυτή έχει το βλέμμα της καρφωμένο πάνω του...
Το αποκορύφωμα, όμως, είναι ο ήχος της ταινίας. Αν στα πρώτα λεπτά της ταινίας διαπιστώσετε ότι κάτι δεν πάει καλά με την ένταση και το βάθος των ομιλιών και των ήχων, μην μπείτε στον κόπο να φωνάξετε τον υπεύθυνο για να διορθώσει το λάθος -δεν είμαι υπερβολικός, αυτή είναι η συνήθης αντίδραση του κόσμου στις περισσότερες κινηματογραφικές αίθουσες ανά την υφήλιο-. Η κόπια δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Οι αυξομειώσεις του ήχου είναι... εντός προγράμματος και προφανώς αποσκοπούν κάπου (φαντάζομαι...).
Συμπέρασμα: Η ιστορία είναι εξαιρετική. Η ταινία, πάλι...
Δεν ξέρω αν οι γυναίκες εκτιμήσουν αυτή την ταινία. Το βέβαιο είναι ότι οι άντρες θα τη λατρέψουν. Μιλάμε για το πιο τρελό μπάτσελορ πάρτι στην ιστορία της ανθρωπότητας και ένα από τα χειρότερα (ή καλύτερα...) hangover που θα μπορούσε να βιώσει κανείς.
Τέσσερις τύποι, με ακραία διαφορετικούς χαρακτήρες, πηγαίνουν στο Λας Βέγκας για το μπάτσελορ του ενός. Κλείνουν μία πανάκριβη σουίτα σε πολυτελές ξενοδοχείο και ετοιμάζονται να το κάψουν. Το πρωί, ξυπνάνε "κομματιασμένοι" στη διαλυμένη σουίτα τους, προσπαθώντας να θυμηθούν τι συνέβη το προηγούμενο βράδυ, πού εξαφανίστηκε ο γαμπρός και τι γυρεύει μία τίγρης στο μπάνιο τους... Τα σκηνικά που ακολουθούν, όσο ξεδιπλώνεται το κουβάρι της ιστορίας, είναι απολαυστικά και σε αρκετές περιπτώσεις ξεκαρδιστικά. Θεότρελες καταστάσεις, άπαιχτες ατάκες, ένας χαρακτήρας -ο μουσάτος στο πόστερ- τον οποίο θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια -του έχουμε ήδη απονέμει το τιμητικό βραβείο του cult ήρωα- και ο Μάικ Τάισον στο ρόλο... του εαυτού του.
Συμπέρασμα 1: Αν είναι να έχεις τέτοιο μπάτσελορ, ίσως αξίζει τελικά να παντρευτείς... Συμπέρασμα 2: Όπως θα έλεγε και η Τατιάνα, "αξίζει να το δεις"...
Οι περισσότεροι τον έχουμε συνδέσει με την περιβόητη σκηνή με τον Κούρκουλο και την ατάκα "πολλά τα λεφτά, Άρη". Προσωπικά, προτιμώ να του αφιερώσω ένα πιο εύθυμο βίντεο, το οποίο θα ταίριαζε περισσότερο στον πραγματικό χαρακτήρα του. Αντίο στον... αγαπημένο κακό του ελληνικού κινηματογράφου...
